هرچه بزرگ تر میشوم انگار بیش از پیش اوراق خاطرات کودکی ام را به سینه میچسبانم! احساس میکنم صندوق کوچک انگشتانم به وقت التماس معجزه میکند! بند معصومیت نگاهم را – وقتی خیره به زورق یقین کودکی ام میکنم دلم قنج میکند برای یک کف دست دنیای شرجی کودکانه … نگاهم قندیل میبندد و نازکای خیالم را پشت ناقــــــــوس حسرت آرام میدمد… این حجت تمام شده است میان من و بند نافی که از بی گناهی ناله ی نوزادی ام بریده اند... اگرهم میبینی لبم عریانی خط پاره های کلامم را فاش میکند همه اش از برای خل مستی هاییست که از همان اول به گوشم فرو کردند...