دوس ندارم بعد از دونستن اسم و سابقه ی ادما در موردشون قضاوت کنم. دوس ندارم پیش داوری کنم. ساده تر بگم. دوس ندارم حرف بقیه رو قضاوتام و تصمیمام تاثیر بذاره. دوس دارم کار خودمو بکنم. خودم انتخاب کنم و اگه لازم باشه خودم دسته بندی کنم. به خاطر همین همه میگن هیچی نمیدونم. تا اینجاش اصلن مهم نیست. بدبختی جاییه که میفهمی خیلی وقتا اینایی که بقیه میگن همچی حرف مفت هم نبوده. البته خب اون بقیه هم مهمنا. یجورایی تا اینجاشم باز خیلی مهم نبست. بدترین قسمتش اینه که میدونی هیچ وقت نا خودت نبیبنی و نخونی نمیفهمی چی درسته و چی غلط. حالا گیریم با همه ی اینام ساختم ، ولی وقتی میدونم که هیچ وقت حتی نمیتونم از خودم مطمئن باشم خسته میشم. داغون میشم. باز بلاتکلیف میمونم و به خودم میگم همه چی سلیقه ایه. همه چی.همه چی نسبیه. همه چی. و بعد باز میگم نکنه اینجوری نباشه. و بعد میگم بیخیال.