روزگار غریبی ست نازنین

دهانت را میبویند

مبادا گفته باشی

- دوستت دارم -

دلت را میپویند

مبادا شعله ای

در آن نهان باشد

روزگار غریبی ست نازنین

... و عشق را کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

و در این بن بست

کج و پیچ سرما

آتش را به سوگوار

سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

آنک قصابانند بر گذرگاهها

با کنده و ساطوری خون آلود

و تبسم را بر لب ها جراحی میکنند

و ترانه را بر دهان ...

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی ست نازنین

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد ...