قطرگی تا کی، خوشا دریا شدن / پر زدن از دام و در صحرا شدن / در دل‌ شب با خیال عشقِ دوست / لذتی دارد عجب، تنها شدن / صیقلی کن چشمِ زنگ آلوده را / تا بیابی نعمت بینا شدن / [مهدی سهیلی]

قطرگی تا کی، خوشا دریا شدن
پر زدن از دام و در صحرا شدن

ایستایی در خور مردابهاست
جنبشی کن، در ره پویا شدن

قطره چون پیدا بود خود قطره است
می شود دریا، ز ناپیدا شدن

در دل‌ شب با خیال عشق دوست
لذتی دارد عجب، تنها شدن

صیقلی کن چشم زنگ آلوده را
تا بیابی نعمت بینا شدن

حسن ظاهر را رها کن دل‌ بیار
این بود سرمایه ی زیبا شدن

با خود آرایی کسی‌ عزت نیافت
حشمتی دارد جهان آرا شدن

عشق و رسوایی دو یار همدمند
پس چه ترسد عاشق از رسوا شدن

کار عاشق بر خدا دل‌ باختن
شغل مجنون، عاشق لیلا شدن

تا زبان را بر نبندی از دروغ
در نیابی لذت گویا شدن

با دمی هر مرده دل‌ را زنده کن
هست در تو قدرت عیسا شدن

فرصت امروز را از کف مده
جهل باشد در پی فردا شدن

نزهتی دارد به گلزار دعا
اشکباران در دل‌ شبها شدن

حاصل اشک شبانگاهی بود
در سحر چون برگ گلها و‌ا شدن

کار موسی‌ گر کنی‌، موسی‌ شوی
می توان در سینه ی‌‌ سینا شدن

صد چراغ موسوی در دست توست
جهد کن تا معجز بیضا شدن

میل تاریکی مکن‌، مهتاب باش
قطرگی تا کی؟ خوشا دریا شدن