نامه سلام مهربانم مي دانم که بامن قهري اما به قصد کشيدن نازت به روي غرور سيلي زدم اما تو بر روانم سيلي نزن . وقتي تورا رنجاندم از درون شکستم اما غرور مانع از آن شد که تو را ببينم وتو چون سنگ صبوري کردي ودم بر نياوردي وقتي براي بار دوم تورا از خودم راندم چنان بر روح لطيفت سنگين آمد که ... رفتي. آن لحظه نور عشقت چنان چشم هايم را زد که مانع از ديدن غرور شد . باعث شد ببينم چهره رنجورت را مي دوني که چي کشيدم ديگر نه کاري از دست تکبر برمي آمد نه غرور با خودم گفتم چه طور به خودم جرات دادم به تو انقدر ظلم کنم اما رفتار تو هر آن بدتر مي شد شروع کردم به راز ونياز با خدا ازش خواستم که تو را به من بدهد زيرا در غير اين صورت بي صدا مي مُردم وقتي که صبح لبخند شکسته تو را ديدم فهميدم که خدا من را بخشيده اما تورا نمي دانم زيرا که پر رنگي غم را درچشمايت ديدم که ياد آوار بي خردي من بود.