در حسرت یک نعره ی مستانه مردیم / لعنت به این شهر که میخانه ندارد. .............../همش دارم اینو تکرارمیکنم./

فریاد...

دلـم مـهـمـانـسرای هـر نـفس نیست

بـوَدمـهرش ،ولیکن بـوالهوس نیـست

عزیزان گفته اند مهـمان عـزیـز اسـت

ولـیکـن جا بـرای هـر مـگس نـیـسـت

دنبال کسی که زخمش نوع زخم من باشد...

زخم من مرهمش نمک است هر شب قبل از خواب و هر صبح بعد از خواب ...

فرار عقربک های زمانه

قرارم می برد بی چون وچانه

چراهای مشوّش بار ِ پر درد

عروق گونه هایم زرد می کرد

شوم ترین لحظه آنست که تمام

امید من

در دستان تو باشد ...

تو می خندی.

برایش تصمیم میگیری.

!!!!!!!!!!......؟.....؟؟؟؟؟

به دیوار بلنده زمان تکیه میدهم .

نگاهتان میکنم تو و امیدم را...

هر چه بیشتر فکر میکنم .

به این نتیجه بیشتر می رسم

که لایق ترم از تو به این امید...

خدايا تو را شکر ميکنم که اشک را آفريدي که عصاره ي حيات انسان است
آنگاه که در آتش عشق ميسوزم
يا در شدت درد ميگدازم
يا در شوق زيبائي و ذوق عرفاني آب ميشوم و سراپاي وجودم
روح ميشود
لطف ميشود
عشق ميشود
سوز ميشود
و عصاره ي وجودم بصورت اشک آب ميشود

آنچه ویرانمان می کند روزگار نیست! حوصله کوچک و آرزوهای بزرگ است....

خدایا حضورت را شکر...

شکر.....

رفیق