این روزها نوبل میدهند، نوبلی به نام صلح، به رسم انسان کشی، انسانیت را که قبلا خودمان کشته‌ایم و هر روز هم در آن تیشه ای میزنیم، تا اگر هنوز جانی داشت، دیگر فرو بنشیند. آری، فقط همین انسان ها مانده‌اند، پس نیاز است نوبل دهند، کم چیزی نیست، انسان است. مشکل از ماست که صلح را در آرامش و امنیت و ثبات می‌بینیم، دنیا معنای جدید و کاملتری برای آن یافته است، باور ندارید؟ سری به قبرستان بزنید، در شهر مردگان صلح بطور کامل برقرار است؛ نه آزاری، نه جنگی، نه دعوایی، نه خون و خون‌ریزی‌ای!!! این است صلح دنیا، در دنیایی از ما، زیر پای آنان، پس باید نوبل دهند، نوبلی به نام صلح، به رسم انسان کشی.