هیچ مــــی‌دانی چــرا اشکم ز چشم افتاده است ... زانکـــه پیش هـــر کســــی راز دلم بگشاده است ... !

کــــارم از دستِ ســــرِ زلفِ تــــو در پــــــای اوفتاد
چــــــاره ی کـــــارم بســاز اکنون که کار افتاده است

هــــر زمــــــان از اشک میگون ساغرم پر می‌شود
خــــــون دل نــوشم , تو پنداری مگر کان باده است

بیـــوفائی چــــون جـــهان , دل بــــر تــو نتوانم نهاد
ای خـوشا آن کس که او دل بر جهان ننهاده است

حیـــــرت اندر خــــامه‌ی نقاش بی چـون است کو
راستــــــی در نقش رویت داد خـــوبی داده است

از سرشکت آب رویـــم پیش هــــر کس زان سبب
بردو چشمش جای می‌سازم که مردم زاده است

دست کــــوته کن چــــو خــــواجو از جهان آزاده‌وار
ســـــــــرو تا کــوتاه دستی پیشه کرد آزاده است

خواجوی کرمانی