همه جا هستی

همه جا هستی و من از همه جا بی خبرم

زیر باران، روی یک شاخه گل سرخ

در کنار غم و اندوه دلی

یا میان خوشی و بی دردی

همه جا هستی و من از همه جا بی خبرم

در کنار غزلی از حافظ

در میان گریه

در پس نومیدی

همه جا هستی و من از همه جا بی خبرم

در کنار همه ی باورها

یا میان هرچه ناباوری و تردید است

پس یک خاطره ی تلخ

بعد اندوه جدایی

بعد دل بستن و بگسستن و دل گیر شدن

همه جا هستی و من از همه جا بی خبرم

تو خودت اصل حضوری

درک من محدود است

همه جا هستی و من از همه جا بی خبرم

یاری ام کن بتوانم

روی نومیدی و یاس

روی این بی خبری

خط بطلان بکشم

و مددهای تو را

از دل و جان حس بکنم...