عجيب نيست كه هيزم شكن بياشوبد ... درخت اگر كه تو باشي دل از تبر ببری ... ! [پیمان سلیمانی / خط استاد اکبر محمدی]

قطار شو كه مرا با خودت سفر ببري
به دورتر برساني/ به دورتر ببري
تمام بود و نبود مرا در اين دنيا
كه تا ابد چمداني‌ست مختصر ببري
كه من تمام خودم را مسافر‌ِ تو شوم
تو هم مرا به جهانهاي تازه‌تر ببري
سپس نسيم شوي تو؛ و بعد از آن يوسف ...!
كه پيرهن بشوم تا مرا خبر ببري
مرا به خواب مه‌آلود ابرهاي جهان
به خوابهاي درختان بارور ببري
و بعد نامه شوم من ... چه خوب بود مرا
خودت اگر بنويسي/ خودت اگر ببري
عجيب نيست كه هيزم شكن بياشوبد
درخت اگر كه تو باشي دل از تبر ببري
غروب زوزة باد و شكستن جاده
چه مي‌شود كه مرا با خودت سفر ببري؟