دلم برا اون مادری کبابه که بچشو تو بغلش با نوازشو لالایی خوابوند ولی الان بدن بی جونشو تو بغلش داره و زجه میزنه بوش میکنه موهاشو ناز میکنه صداش میکنه ولی جوابی نمیشنوه حاضر نیس جنازشو ول کنه فک میکنه شاید بیدار شه و از تاریکیو تنهایی بترسه نمیگم خدا صبرشون بده این بچه های بی گناه با فکر بازیه فرداشون خوابیدن نمیدونستن قراره زیر این همه آوار له بشن اگه خدا میخواست صبر بده زلزله نمیداد اینهمه بلا و بدبختی نمیداد آخه خدا جون ما خودمون داریم تو بدبختیو نکبت دستو پا میزنمیم دیگه اینهمه مصیبت چیه؟ خدا حواست هس داری با ما چیکار میکنی؟؟؟