رخت عزا تن کن که از اندوه لبریزم / امشب شبیه دختران خاک تبریزم / آه ای چگوری* کوک کن آن ساز زخمی را / امشب، سیه‌پوش‌ام، عزادارم، غم‌انگیزم / ... !

خوابیده بودم در پناه گرم آغوش‌اش
ای کاش می‌مردم به جای آنکه برخیزم

ای کاش چشم‌ام کور می‌شد تا نمی‌دیدم
وقتی که می‌بلعید نابودی، همه چیزم

اینجا کنار بستر خاموش و خون آلود
آرام در خلوت، کنارش اشک می‌ریزم

با خاطرات روشن آن روزهای خوب
با این غبار مرگ، بر جان‌اش، گلاویزم

معشوقه‌ی اشباح غمگین و جوان‌ام من
آواره‌ی این روستاهای بلاخیزم

مرداد، ماه مردن خورشید مغرب بود
بی‌ تو، عزیزم، روزهای زرد پاییزم


*
چگور به تعریف دهخدا: [ چ ُ] (ترکی ، اِ) چگر. قسمی ساز روستایی.
نوعی ساز سیمی ساده که بیشتردر میان ترکمانان متداول است.