دوستی با بعضی آدمها مثل خوردن چای خارجی است . پر از رنگ و بو . این دوستی ها جان می دهد برای مهمان بازی ، برای جوک های خنده دار تعریف کردن ، برای فرستادن اس ام اس های صد تا یک غاز . اولش هم حس خوبی به تو میدهند . این چای زود دم خارجی را می ریزی در فنجان بزرگ ، می نشینی با شکلات فندقی می خوری ، و فکر میکنی خوش بحالترین آدم روی زمینی . فقط نمی دانی باقی چای که مانده در فنجان ، بعد از یکی دو ساعت می شود رنگ قیر . یک مایع سیاه و بد بو که چنان به دیواره فنجان رنگ می دهد که انگار در آن مرکب چین ریخته بودی نه چای !