واقعا خستم . از همه از همه چی از درس خوندن از فکر به اینده از فکر اصلاح جامعه از دو قطبی شدن ها از تمسخر برای عقایدم از تحمل مسئولیت ها ی سنگین از موضعه گیری ها و تئورسین شدن همه از اینکه بهم میگم سیاهی لشگر وزارت کشور از اینکه همه چی رو میدونستم همیشه پیچیده نگاه کردم از اینکه دغدغه هام زیاد بوده از اینکه همیشه از سنم بزرگتر بودم دلم میخواد برم یه جایی که از هیچی خبر نداشتم هیچ وسیله ی ارتباطی نباشه و راحت بخوابم. اما همه اینا که گفتم برای بودن و ادامه دادن بهم امید میده و من هیچ وقت کم نیارم چون به ما میگن نیرو مقاومتی