هنوز هم چشمانم یاد ِ تو که می افتند ، روی ِ باران را کم می کنند...

چه گلستان پر شوریست....گونه هایم را میگویم....از نم نم حضورت....

این نم نم ،... تمنایم از خدایم بود... که از باران ِ چشمانت نباشد...

برکت زندگی ام شد...اوج تمنایت...

برکت را می برد وقتی که میباری.... خدا هم به لرزه می افتد دستانش... در هنگام نقاشی ِ اشکهایت

حس قشنگیست...نزول قطره قطره بودنِ آدمی از سیاهیه چشمانی پر امید...

امید... امید...امید... واژه ای که همیشه از نامم فراری بود....

امید تنها یک واژه است...بی جان و مرده...این منو توییم که فراری شده ایم!

این جمله هم جمله ایه واسه فریب دادن ِ خودمون/ امید قطب دوم ِ آهنرباست