#سه-نقطه...

من خیابان کوچکی هستم

که برای عبور آماده ست

به همه راه می دهد وقتی

سر راهت به گریه افتاده ست



رد شو از روی خط کشی هایم

از من و باید و نباید هام

از من و این که بی برو برگرد

خسته از جمع و رفت و آمدهام



دوست دارم به گوش تو برسم

با همین حرف های سربسته

از خودم...خنده ی موقتی ام

خسته ام!خسته!واقعا ً خسته



به علاوه(+)،بزرگتر می شد

دل تو پیش این و آن می ماند

از من و بوسه های لب نزده

رژلب روی استکان می ماند



روز و شب با نبودنت طرفم

من از این جمع ها پراکنده م

با طناب بریده ای در چاه

زندگی را به آب می بندم



پُرم از بغض های خورده شده

پُرم از خنده های مردم دار

دیگران بیشتر شدند از من

برو با جمع!...راحتم بگذار!