#من-حسینم-پناهی-ام من حسینم , پناهی ام خودمو می بینم خودمو می شنفم تا هستم جهان ارثیه بابامه. سلاماش و همه عشقاش و همه درداش , تنهائیاش وقتی هم نبودم مال شما. اگه دوست داری با من ببین , یا بذار باهات ببینم با من بگو یا بذار باهات بگم سلامامونو , عشقامونو , دردامونو , تنهائیامونو ها؟!

تا اينكه

زني براي پرسش

مساله اي كه برايش پيش آمده بود پيش حسين مي رود.از حسين مي پرسد كه

فضله ي موشي داخل

روغن محلي كه حاصل چند ماه زحمت و تلاش ام بود افتاده است، آيا روغن نجس

است؟ حسين با وجود



اينكه مي دانست روغن نجس است،ولي اينرا هم مي دانست كه حاصل چند ماه

تلاش اين زن

روستايي، خرج سه چهار ماه خانواده اش را بايد تامين كند، به زن گفت نه همان

فضله و مقداري از

اطراف آنرا در بياورد و بريزد دور،روغن ديگر مشكلي ندارد.بعد از اين اتفاق بود كه

حسين علي رغم

فشارهاي اطرافيان، نتوانست تحمل كند كه در كسوت روحانيت باقي بماند.

اين اقدام

حسين به طرد وي

از خانواده نيز منجر شد.حسين به تهران آمد و در مدرسه ي هنري آناهيتا چهار سال

درس خواند و دوره

بازيگری و نمايشنامه نويسی را گذراند.

پناهی بازيگری را نخست از مجموعه تلويزيونی محله بهداشت آغاز کرد. سپس چند

نمايش تلويزيونی با

استفاده از نمايشنامه های خودش ساخت که مدت ها در محاق ماند.

با پخش نمايش دو مرغابی درمه از تلويزيون که علاوه بر نوشتن و کارگردانی خودش

نيز در آن بازی می

کرد، خوش درخشيد و با پخش نمايش های تلويزيونی ديگرش، طرف توجه مخاطبان

خاص قرار گرفت.

نمايش های دو مرغابی درمه و يک گل و بهار که پناهی آنها را نوشته و کارگردانی

کرده بود، بنا به

درخواست مردم به دفعات از تلويزيون پخش شد.

در دهه شصت و اوايل دهه هفتاد او يکی از پرکارترين و خلاق ترين نويسندگان و

کارگردانان تلويزيون بود.

به دليل فيزيک کودکانه و شکننده، نحوه خاص سخن گفتن، سادگی و خلوصی که از

رفتارش می باريد و

طنز تلخش بازيگر نقش های خاصی بود. اما حسين پناهی بيشتر شاعربود. و اين

شاعرانگی در ذره ذره

جانش نفوذ داشت. نخستين مجموعه شعر او با نام من و نازی در ۱۳۷۶

منتشرشد،اين مجموعه ي شعر

تا كنون بيش از شانزده بار تجديد چاپ شد و به شش زبان زنده ي دنيا ترجمه شده

است.