گفته بودي درد دل کن گاه با هم صحبتي

گفته بودي درد دل کن گاه با هم صحبتي
کو رفيق راز داري ! کو دل پر طاقتي ؟
شمع وقتي داستانم را شنيد آتش گرفت
شرح حالم را اگر نشنيده باشي راحتي
تا نسيم از شرح عشقم با خبر شد ، مست شد
غنچه اي در باد پر پر شد ولي کو غيرتي ؟
گريه مي کردم که زاهد در قنوتم خيره ماند
دور باد از خرمن ايمان عاشق آفتي
روزهايم را يکايک ديدم و ديدن نداشت
کاش بر آيينه بنشيند غبار حسرتي
بس که دامان بهاران گل به گل پژمرده شد
باغبان ديگر به فروردين ندارد رغبتي
من کجا و جرات بوسيدن لب هاي تو
آبرويم را خريدي عاقبت با تهمتي .