امروز 17 شهریور است...(لینک آهنگ ژاله خون شد)

همه آناني كه به خيابان آمده بودند يك خواسته بيشتر نداشتند و اين خواسته هم روي پلاكاردهايي كه بر دست گرفته بودند، عنوان شده بود: «ما خواهان حكومت اسلامي به رهبري امام خميني هستيم».

اين مردم كه در بين آنان هم زن ديده مي‌شد و هم مرد، ‌هم پير بود و هم جوان، از مدت‌ها قبل حركت‌هاي اعتراضي زنجيروار خود را در انتقاد به دستگاه رژيم پهلوي آغاز كرده بودند.

عقبه راهپيمايي‌هاي مردمي به 15 خرداد سال42 مي‌رسيد. با وقفه‌اي چندساله به قيام 19دي مردم قم در سال 56 وصل شد و همزمان مراسم مشابه ديگري كه به مناسبت چهلم شهداي قم در شهرهايي نظير تبريز و پس از آن كشتار مردم تبريز در 29 بهمن رخ داد، ‌همه و همه دست به دست هم داد تا تراژدي‌ ديگري به نام واقعه تلخ جمعه خونين 17 شهريور 57 شكل بگيرد.

جرقه اين رويداد در پي برقراري حكومت نظامي و اعلام آن در تهران و 11 شهر مهم كشور زده شد، به همين دليل شانزدهم شهريور مردم زيادي در تهران تصميم گرفتند به خيابان آمده و اعتراض خود را به دستگاه امنيتي حكومت كه به سمت ايجاد خفقان بيشتر پيش مي‌رفت، اعلام كنند.

اين كار را هم كردند و حضور گسترده مردم باعث وحشت سردمداران رژيم شد. دولت كه انتظار چنين واكنشي را نداشت مجبور شد تا در راديو اين چنين واكنش نشان دهد: «تنها براي‌ جلوگيري‌از خونريزي‌ تظاهرات‌ غيرقانوني‌ و ضدملي‌ آنان‌ تحمل‌ شد».

اما آنچه آتش بيشتري را به جان مردم خسته از استبداد انداخت، واكنش كاخ سفيد به برقراري حكومت نظامي در ايران بود كه آن را روشي براي برقراري آرامش در تهران و شهرهاي بزرگ دانسته بود و تلويحا از اين روش مستبدانه حمايت مي‌كرد.

براي همين مردم بي توجه به همه اينها باز با يكديگر قرار تجمعي ديگر را گذاشتند: جمعه، هفدهم شهريور، ‌ميدان ژاله! و انصافا كه همه هم سر قرار حاضر شدند و نتيجه پايبندي آنان به عهد و پيمانشان با خون شهدايشان، گلوله و آتشي بود كه به رويشان گشوده شد و ساعاتي بعد، ‌غسالخانه بهشت زهراي تهران پر از پيكر شهدايي شد كه كمتر از چند ماه بعد، بركت خونشان زمستان ايران را بهار كرد.