دلــــت که شکــــست تازه حضــــور خــــدا در تو آغار می شه ... دلــــت رو آب و جـــارو می کنه ...در حـــالی که تو از اون گله داری ! تیکــــه تیکــــه اش رو با حوصــــله کــــنار هم می چینه ... امــــا تو همه نداشــــته هات رو به گــــردنش میندازی! مــــتهمش می کنی به سنگــــدلی ... به رنجــــوندن آدمــــها ... به اینکــــه انگــــار نمی شنوه صــــداتو... و اون چــــه صبــــورانه چینی دلــــت رو بند می زند . . . ! خودش می یــــاد جای همــــه چیز و همــــه کس رو می گــــیره . . . چه آرامشی داره دل شکــــسته ای که همــــصحبتش خــــداست ... دنیــــات زیبــــا می شه... یــــادش که می کنی قلــــبت آرام می گیره ! حــــالا به راستی .. بــــاید از او که دلــــت رو شکــــسته گــــله کرد یا تشکــــر ؟؟...