مردیم و نمردیم ...جـانـانی و جـان بــر تـو سپــردیم و نمردیم در هُـرم نـگـاه تـو فـسردیم و نـمردیم نقش است به پیشانی چین خورده ز غیرت مـا جان به در از داغ تو بردیم و نمردیم ابـرو گـره در هـم زده چـشمـان شفق رنگ دندان به لب خویش فشردیم و نمردیم ظرف دل بی حوصله جوش آمد و سر رفت خـونِ دلِ جاری شـده خوردیم و نمردیم اقـبـال نـگـون بـخـت نگر کاین همه سر را تـا مـرز قـدم هـای تــو بـردیم و نمردیم یک عمر نفس آمد و برگشت و به تسبیح عـمـر دل بـی عـار شــمـردیم و نمردیم مــا زنـده عــشـقیم که با عشق بمیریـم صـدمـرتـبـه از داغ تـو مـردیم و نمردیم