سخنان سوزناک امام صادق علیه السلام در مورد امام زمان (عج).. // #دیدگاه

او را نشسته بر خاک دیدیم، در حالی که عبایی خشن با آستین کوتاه پوشیده و با قلبی
سوخته، همچون مادر فرزند از دست داده، می گریست، رنگ چهره اش تغییر کرده
و اندوه از گونه های مبارکش پیدا بود و اشکهایش ، لباسش را خیس کرده بود و ناله
می کرد:
«مولای من! غیبت تو،خواب را از چشمانم ربوده و زمین را برمن تنگ نموده وآسایش
دلم را از من گرفته است!
مولای من! غیبت تو، بلا و مصیبت مرا به فاجعه های ابدی پیوند داده، و از دست دادن
یاران، یکی پس از دیگری، اجتماع و شماره ما را از بین برده، هنوزسوزش اشکی که
از چشمم می ریزد و ناله ای که از دلم بر می خیزد با یاد بلاها و سختی های ـ دوران
غیبت توـ پایان نیافته که دردورنج شدیدتر و دردناکتری دربرابردیدگانم شکل می گیرد!»
سدیر گوید: شگفت زده پرسیدیم این ماتم وگریه برای چیست؟
«ای وای! صبح امروز، در کتاب جفر نظر می کردم و در باره ولادت و غیبت طولانی
وطول عمرقائم ما و بلاهای مؤمنین در آن زمان و ایجاد شک و تردید دراثر طول غیبت
وارتداد اکثریت مردم از دین و خروج آنان از تعهد به اسلام، تأمل و دقتی داشتم، در اثر
آن، رقّت مرا فرا گرفت و حزن و اندوه بر من چیره شد»