آلبوم پریا، قصه‌ی دخترای ننه دریا، كاري از احمد شاملو و استاد بزرگ حسین علیزاده...

قسمتی از قصه‌ی دخترای ننه دریا:

داش آکَل، مرد لوطی
تهِ خندق تو قوطی
توی باغِ بی‌بی‌جون
جُم جُمک، بَلگِ خزون!
دیگه دِه مثل قدیم نیس که از آب دُر می‌گرفت
باغاش انگار باهارا از شکوفه گُر می‌گرفت
آب به چشمه! آره رَعیت سَرِ آب خون می‌کُنه
واسه چار چیکه‌ی آب، چِل تا رو بی‌جون می‌کُنه
نَعشا می‌گَندن و می‌پوسن و شالی می‌سوزه
پایِ دار، قاتل بیچاره همونجور تو هوا چِش می‌دوزه
- چی می‌جوره تو هوا؟
رفته تو فکر خدا؟
- نه برادر! تو نَخِ ابره که بارون بزنه
شالی از خشکی دَرآد، پوکِ نِشا، دون بزنه
اگه بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه...

قسمتی از قصه‌ی پریا:

یکی بود یکی نبود
زیر گُنبد کبود
لُخت و عور تنگ غروب سه تا پری نشسته بود
زار و زار گریه می‌کردن پریا
مث ابرای باهار گریه می‌کردن پریا
گیسِ‌شون قَدِ کمون رنگ شَبَق
از کمون بُلَن تَرَک
از شَبَق مِشکی تَرَک
روبروشون تو افق شهر غلامای اسیر
پشت شون سرد و سیا قلعه‌ی افسانه‌ی پیر
از افق جیرینگ جیرینگ صدای زنجیر می‌اومد
از عقب از توی برج ناله‌ی شب‌گیر می‌اومد...