این جاده ی تنگ و تاریک رو تا آخر میرم .. داره بارون میاد ولی جاده بازم خاکستریه...

دلم گرفته.........دیگه آخر جاده کسی نیست که منتظرم باشه...

بوی خاک که

بلند میشه بیشتر حس

غریبی میکنم.. چشام اگه بارون نمیومد هم بازم خیس بود.

آخه تو راه دارم نشونی هایی که

گذاشتیو نگاه میکنم.

حسم میگه این نشونیای تو جاده

واس من نیس...من این جاده رو میرم

کاش هیچوقت به آخرش نرسم..

چقدر خوشخیال بودم خدا...دیگه چشامو میبندم ..

به صدای بی خیانت بارون گوش میدم.. بوی پاک خاک

چقدر آرام بخش تر از

بوی کثیف تن تو......

هرچند این جاده از دل من خبر نداره

ولی دیگه دنبال نشونی واس قلبم نمیگردم...

دیگه جاده مال منه

...میرم که به خدا برسم...