هر که در باديۀ عشق تو سرگردان شد / همچو من در طلبت بی سر و بی سامان شد / هر که از ساقی عشق تو چو من باده گرفت / بی‌خود و بی‌خرد و بی‌خبر و حيران شد / ! ... /

هر که در باديۀ عشق تو سرگردان شد
همچو من در طلبت بي سر و بي سامان شد

بي سر و پاي از آنم که دلم گوي صفت
در خم زلف چو چوگان تو سرگردان شد

هر که از ساقي عشق تو چو من باده گرفت
بي‌خود و بي‌خرد و بي‌خبر و حيران شد

سالک راه تو بي نام و نشان اوليتر
در ره عشق تو با نام و نشان نتوان شد

در منازل منشين خيز که آن کس بيند
چهرۀ مقصد و مقصود که تا پايان شد

تا ابد کس ندهد نام و نشان از وي باز
دل که در سايۀ زلف تو چنين پنهان شد

حسنت امروز همي بينم و صد چندان است
لاجرم در دل من عشق تو صد چندان شد

شادم اي دوست که در عشق تو دشواري‌ها
بر من امروز به اقبال غمت آسان شد

بر سر نفس نهم پاي که در حالت رقص
مرد راه از سر اين عربده دست‌افشان شد

رو که در مملکت عشق سليماني تو
ديو نفست اگر از وسوسه در فرمان شد

همچو عطار درين درد بساز ار مردي
کان نبد مرد که او در طلب درمان شد