شیخ نوشت طولانی ... دیدگاه

گاهی اوقات هست ، چیزی که بیشتر از همه طلبه ـش میشی اینه که همه چی یادت بره! نه اون از یاد رفتن ِ " آه چ زندگی غیر قابل تحملی ، چه بار سنگینی بر دوشم ـه ، دوست میداشتم کودک بودم هیچی نمی فهمیدم " و این کلیشه ها ، فقط دوس داری یه دکمه ی شیفت + دیلیت ( کیک ) تو سرت بود و اونو فشار میدادی و همه چی از یادت میرفت ، اینجوری دوباره میتونستی از همه چی یه بار دیگه لذت ببری !

می تونستی یه بار دیگه با لذت فایت کلاب ُ ببینی و لحظه ای که میفهمی تایلر کیه بگورخی (دیالوگ امین حیایی ساخت ایران ) ، میتونستی پای اولد بوی دوباره موهات سیخ شه ، به طور کلی از همه فیلما و بازی هایی که به حرف دیگران وقتتو پاش هدر دادی ، از همه ی اهنگایی که تا الان بالای چند صد بار هرکدومو تو مخت فرو کردی ، از همه کتابایی که خوندی ، ا از هر یه سیگاری که نصفه شب تو پارک میکشیدی ، از هر لحظه ای که با رفیقت بیکار تو پارک لم دادی و مزخرفات همیشگی رو تو گوش هم خوندین و مردم ُ مسخره کردی ، از هر خندیدنت به یه چیزی ، از خوردنا از نوشیدنا از نفس کشیدنا ... مثل یه Cheat code ... در عوض هر لحظه گوهی که توش بودی هم دیگه یاد نداری ،حداقل خودت هیچ کدوم از اون گندایی که بالا اوردی رو یادت نمیمونه ، یادت نمیمونه از چه چیزایی زنده در اومدی ، یادت نمیمونه دور و بریات چه گندی توی زندگیت زدن ...

چیزای محال ، همیشه بزرگترین بخش آرزو های ما رو تشکیل میدن ! بیخیال