با یادت سرمستم ،ای نگاه آسمانی ... یادم کن ،تا هستم ،ای امید زندگانی ! ... / [به بهانه ی فرخنده زادروز فریدون مشیری ]

تا به هر ترانه
می‌کشد زبانه
شور عاشقانه ی من

حال دل
می‌گویم
با زبان بی زبانی

هر لبخندت
با من گوید
دل مده به دست غم
در این عالم

بنشین با عشق
تا گل روید
زین شب خزانی

تا که از نگاه تو نور شادی می‌بارد
دل ز مهربانیت شور و شادی‌ها دارد

با تو خزان من بهاران
با تو شبم ستاره باران
از نور افشانی

چه بخواهی چه نخواهی
دل عاشق
ره تو پوید به هر نشانی

دل و جان سرمست از
شوق نگاه تو
همه جا حیرانم
دیده به راه تو

که بدین روح افزایی
زیبایی
رویایی
چون بهشت جاودانی

چه شود گر بازآیی
چون نفس باد سحر
می رسدم جان دگر
دیده کشد سوی تو پر
همسفرم شو که می‌توانی

پر و بالم را
با دیدارت
کی بگشایی؟

تب و تابم را
با لبخندت
کی بنشانی؟

با یادت
سرمستم
ای نگاه آسمانی

یادم کن
تا هستم
ای امید زندگانی