از گذاشتن این تصاویر شرم دارم...اما ببینید غربت و مظلومیت تا کجا... فقط اونایی که رفتن و از نزدیک دیدن میتونن درک کنن که این غربت تا ته استخوان آدمو میسوزونه و خورد میکنه...

سالهاست که قلمم در بیان غربتت رخت ماتم بر تن کرده
و امروز ...
امروز شاید جان قلم آتش گرفته
از هم گسسته شده
پاره
ویران
مثل تکه های این گنبد به خاک نشسته
ذره ای شده
میان این پاره سنگهایی که روزی صحن و سرای پدرت بود و خانه مادریت
مولای غریب شهر غربت زده سامرا
شهر غبار آلود آرزوهایت
زادگاهت
به خاک نشسته
به درد
کجایی ؟
در حرم نشسته ای
یا در سرداب نجوا می کنی
کمتر اشک بریز
کمتر
وجب به وجب این خاک تمنای تو را می کند
و قطعه قطعه اش ناز قدمهایت را می کشد
برایم بگو
بگو از این رنج به استخوان رسیده
این مردم فراموش کرده اند
زمزمه کن
از تاریکی سرزمین مادریت
و از دردهای خاک به سوگ نشسته پدریت
برایم بگو
گویی همه چیز را از یاد برده ایم
برایمان بگو
از ...
از این آسمان فرو ریخته
بهشت به غم تنیده
و بارگاه به خاک غلطیده
...