در آستانه فصل " پاییز " ، دلم " بارانی " است....

پاييز كه مي شود دلم تَرَك بر مي دارد مثل تَرَكهاي درخت انارباغچه حياطمان

پاييز را خيلي دوست دارم ولي رنگ خزان اندوه دلم را فزوني مي بخشد

اندوهي كه نمي دانم ريشه اش از كجاست شايد هم بغضي فروخورده

مثل انارهاي باغچه كه سرماي پاييز شكاف برتنشان انداخته واين بغض

فروخورده من هم اجازتي نيافته تا باراني شود فقط بر هم انباشته شده

وآسمانش گرفته است و تا باريدنش راه مانده است و هر لحظه سنگين تر

گاهي كه دلش طاقت نمي آورد مي گريد و مي بارد .

پاييز كه مي شود دلم براي پياده روي كنار جاده ي خزان زده ي پراز برگهاي

زرد طلايي بيقراري مي كند آنهم حوالي غروب با نم نم بارون پاييزي كه نمك

مي زند بر بغض فرو خورده ام و يا شايد هم همراهي مي كند تا بهتر ببارد

مگر اينكه سبك شود ....