هیچ کس نمی داند که چشمانش حریص دیدن رنگین کمان باران است

خیس اندوهم
نگاهم شکل فردا نیست

تنم خاکی تر از کوچه

دلم تنهاتر از تردید

ببین ، آنسوی لحظه

هیچ پیدا نیست!

نشسته حسرت شکوه آبی ها
و غربتی به وسعت تمام رؤیاها
و باز هم باران
و من، و تنهایی
و پنجره، و شمعدانی ها
و بستن و پایان

لحظه های سوخته ام را به باد میسپارم..

قول میدهم این نخ ِ آخر باشد ؛

اگر تو بیایی..

یاد باران

یاد خوبی

یاد پاکی

آی باران

تو کجایی

من شوم خیس

زیر چترت

من شوم خیس

روی گونه هایم اشک بکار

اشک شوق

اشک دوری

اشک را هم با خود ببر

صاف صافم کن

مثل رنگین کمان بعد یک باران طولانی

آهــــای آدمـــــهآ...

مَــنـ که هیـــچ مَــقصـَــدی به نـآمـَــم نیست ...

و هیچ چشمـــی در انتظآرم ...

ببخشید که جآیــــتآن رآ

/ تنـــگ / کرده ام ..

هم آغوشي باران هوس با تن خشك كوير دل ما

خار صد ساله غم شاخه اي ديگر آورد

با هوس هم دل ما شاد نشد

غصه از دست دل آزاد نشد

با هوس هم سر ما مست نكرد

خنده را با لب پژمرده مارفيق و همدست نكرد.

با كار خرابات نشيني چه كنيم

با كدا نشسته با شاه نشيني چه كنيم

گفت : از عشق گدايي است اگر شاه شديم

میانـ اینـ همه نوشته های مجازی

دلمـ برای طعمـ یک سطر دستـ خط واقعی تنگ شده

آنهمـ از نوع صادقانه اش....

ای تمامی کسانی که به نظاره نشسته اید



نگاه کنید و ببینید . . .



ببینید که من از درون و با تمامی وجود



خواسته ام که از روزهای گذشته جدا شوم و فاصله بگیرم



و اکنون باران سرتاپای مرا خیس کرده و شسته است

آن که می رود نمی فهمد...
ولـــی آن که می ماند...
خوبـ می داند کـه کاسه آبــ معجزه نمی کند...

ممنون از همراهی شما.....

خواهش می کنم منم ممنونم