خیلیا دوس دارن بدونن کی میمیرن..خیلیا میترسن بهش فکر کنن..بعضیا حتی کارت اهدای عضو دارن بعضیا ازین قضیه نفرت دارن...من ولی هاج و واج نمیدونم کدومش درسته اصن کدومش باب میلمه...میدونی حسی نسبت به اینکه یه قبر برا خودم بخرم و بعضی وقتا برم توش بخابم و با خدا رازو نیاز کنم ندارم..دراین موارد معنی وحشت رو نمیفهمم..بیشتر شاید دلم بگیره تا وحشت کنم...اگه بدونم فردا میمیرم خیلی کارا دارم ولی نمیدونم کدوم اولویت اصلیه اینکه اول خونه رو مرتب کنم تا بگن چه خانوم باسلیقه ای بود یا برم تند تند قرآن بخونم یا بشینم زار بزنم خدا باز بهم مهلت بده یا مثلن از همه حلالیت بطلبم...مرگ به غیرمنتظره بودنش شده مرگ..کارای زیادی داریم هرلحظه منتظر این مهمون باشیم که وقتی گف حاضری بگیم اوهوم بریم