هوای قریه بارانیست ... کسی از دور می آید ... کسی از منظر گلبوته های نور می آید ... نگاهش بوی جنگلهای باران خورده را دارد ... و وقتی گیسوانش را رها در باد می سازد ... دل من سخت می گیرد ... هوای قریه بارانی ست ! ... / [محمد شمس لنگرودی]

هوای قریه بارانیست

کسی از دور می آید

کسی از منظر گلبوته های نور می آید

نگاهش بوی جنگلهای باران خورده را دارد

و وقتی گیسوانش را رها در باد می سازد

دل من سخت می گیرد

هوای قریه بارانی ست

می بینی که ساحلها چه خاموش است ؟

کنار جاده ها دیگر گل لادن نمی روید .

آه برنجستان ما غمگین غمگین است

و دیگر برزگرها شعر لیلی را نمی خوانند

روایتهای شیرین را نمی دانند

هوا در عطر سوسن های وحشی

بوی اردکهای کوهی را نمی ریزد

و در شبهای مهتابی

صدایی جز هیاهوی مترسکها نمی آید

تمام کوچه ها دلتنگ دلتنگند

ستاره جان [مونس شب‌های غمگینم] خداحافظ

دل من سخت غمگین است ...