میخواهم برگردم به روزهای کودکی آن زمان ها که پدر تنها قهرمان بود... عشق،تنها در آغوش مادر خلاصه میشد... بالاترین نقطه ی زمین،شانه های پدر بود... بدترین دشمنانم،خواهر و برادر های خودم بودند... تنها دردم،زانو های زخمی ام بود... تنها چیزی که می شکست،اسباب بازیهایم بود و معنای خداحافظ،تا فردا بود... ...........................................................دلم برای آن روزها خیلی تنگ شده است به قول یک بزرگی: وقتی کودک هستیم میخواهیم زود بزرگ شویم و وقتی بزرگ شدیم میخواهیم برگردیم به کودکی... خیلی هایمان دنیا پرست شده ایم،دنیای کودکیمان اینطوری نبود من آن دنیا را دوست دارم... حضرت فاطمه زهرا(س) فرمودند: من دنیای دنیا پرستان را دوست ندارم...