مرا به #گیجی و #دیوانگی می برند #بغض-هایی که گاها" #می-شکنند و معمولا" #سکوت می کنند !

مرا به خلاء میکشانند احساساتی که در اوج و عمق وجودی ام زبانه میکشند و

لبریز از بروزند اما مجالی و طرفی برای خالی شدن ،برای گفتن ندارند...

مرا به گیجی و دیوانگی میبرند بغض هایی که گاها میشکنند و معمولا سکوت

میکنند تا در خلسه ی روحم بازهم آرام شوم و آرامشی پربازگشت بیابم اما این

آرام شدن به چه قیمتی است؟؟؟؟

به قیمت سالها دیدن و فهمیدن و دم نزدن و تنها لبخند زدن...از تو داغون شدن؟؟

من سرشارم از ریتم تند اما آرام زندگی ام که سالهاست نبضش را تو در

دست داری .گاه لبریزم از شادیِ شادیت،خوشحالم از خوشبختیت و این ریتم تند

میزند و گاه سرشارم ازهمان بغضهایی که در صدای گرمت سکوت میکند اما

بیدادش را همه میشنوند باورم زمانی با تیشه ی آدمها بر سرم آوار شد اما

همین باور با ندای عزیز هر ترانه باز ساخته شد و به اوج رفت

همان عزیز همه ی ما که سقف روحمان را به دست دارد....