سر خود را مزن اين گونه به سنگ ... دل ديوانه‌ی تنها ،دل تنگ! ... منشين در پس اين بهت گران ... مدران جامه‌ی جان را، مدران ... مكن ای خسته درين بغض درنگ ... دل ديوانه‌ی تنها، دل تنگ ... !/

سر خود را مزن اين گونه به سنگ
دل ديوانه ي تنها ،دل تنگ!

منشين در پس اين بهت گران
مدران جامه ي جان را، مدران

مكن اي خسته درين بغض درنگ
دل ديوانه ي تنها دل تنگ!

پيش اين سنگ دلان قدر دل و سنگ يكي ست
قيل و قالِ زغن و بانگ شباهنگ يكي ست!

ديدي آنرا كه تو خواندي به جهان يار ترين
سینه را ساختی از عشقش، سرشارترین
آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دلازارترين شد، چه دلازارترين؟!

نه همي سردي و بيگانگي از حد گذراند
نه همين در غمت اينگونه نشاند
با تو چون دشمن دارد سر جنگ!
دل ديوانه ي تنها دل تنگ!

ناله از درد مكن
آتشي را كه در آن زيسته اي سرد مكن
با غمش باز بمان
سرخ رو باش ازين عشق و سرافراز بمان
راه عشق است كه همواره شود از خون، رنگ
دل ديوانه ي تنها، دل تنگ...

فریدون مشیری