خلوتی داریم و حالی , با خیال خویشتن / گر گذاردِمان فلک حالی به حال خویشتن / ما در این عالم که خود کنج ملالی بیش نیست / عالمی داریم در کنج ملال خویشتن / ... ! [شهریار]

سایه‌ی دولت , همه ارزانی نو دولتان
من سری آسوده خواهم زیر بال خویشتن

بر کمالْ نقص و در نقصْ کمالِ خویش بین
گر به نقصِ دیگران دیدی کمالِ خویشتن !

کاسه گو آب حرامت کن به مخموران سبیل
سفره پنهان می‌کند نان حلال خویشتن

شمع بزم افروز را از خویشتن سوزی چه باک !
او جمال جمع جوید در زوال خویشتن !

خاطرم از ماجرای عمر بی‌حاصل گرفت
پیش بینی کو کز او پرسم *ماَل خویشتن ؟

آسمان گو از هلال ابرو چه می‌تابی که ما
رخ نتابیم از مه ابر و هلال خویشتن

همچو عمرم بی وفا بگذشت ماهم سالها
عمر گو برچین بساط ماه و سال خویشتن !

شاعران مدحت سرای شهریارانند لیک
شهریار ما غزل‌خوان غزال خویشتن


ماَل = عاقبت , ماَل اندیش = عاقبت اندیش