پیش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکی ست / حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکی ست / اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظری ست / گر نظر پاک کنی، کعبه و بتخانه یکی ست / ... !/

هر کسی قصه ی شوقش به زبانی گوید
چون نکو می‌نگرم، حاصل افسانه یکی ست

اینهمه قصه ز سودای گرفتاران ست
ورنه از روز ازل، دام یکی، دانه یکی ست

ره هرکس به فسونی زده آن شوخ ار نه
گریه ی نیمه شب و خنده ی مستانه یکی ست

گر ز من پرسی از آن لطف که من می‌دانم
آشنا بر در این خانه و بیگانه یکی ست

هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند
بهر این یک دو نفس، عاقل و فرزانه یکی ست

عشق آتش بود و خانه خرابی دارد
پیش آتش، دل شمع و پر پروانه یکی ست

گر به سرحد جنونت ببرد عشق «عماد»
بی‌وفایی و وفاداری جانانه یکی ست

عماد خراسانی