من نه مرد ننگ و نامم، فارغ از انکار عامم / می‌فروشان را غلامم، چون کنم، چون می‌پرستم / دين و دل بر باد دادم، رخت جان بر در نهادم / از جهان بيرون فتادم، از خودیِ خود برستم / ... !/

ساقيا توبه شکستم، جرعه‌اي مي ده به دستم
من ز مي ننگي ندارم، مي‌پرستم مي‌پرستم

سوختم از خوي خامان، بر شدم زين ناتمامان
ننگم است از ننگ نامان، توبه پيش بت شکستم


رفتم و توبه شکستم، وز همه عيبي برستم
با حريفان خوش نشستم، با رفيقان عهد بستم

من نه مرد ننگ و نامم، فارغ از انکار عامم
مي فروشان را غلامم، چون کنم، چون مي‌پرستم

دين و دل بر باد دادم، رخت جان بر در نهادم
از جهان بيرون فتادم، از خودي خود برستم

خرقه از تن برکشيدم، جام صافي در کشيدم
عقل را بر سر کشيدم، در صف رندان نشستم

خرقه را زنار کردم، خانه را خمار کردم
گوشۀ در باز کردم، زان ميان مردانه جستم

ساقيا باده فزون کن، تا منت گويم که چون کن
خيزم از مسجد برون کن، کز مي دوشينه مستم

گر چو عطارم که آبم مي‌برد از ديده خوابم
بس که از باده خرابم، نيستم واقف که هستم