#گاه ـی دلم به حال خودش گریه می کند...

...
آری!دلم برای خودش گریه می کند...
وقتی که از نگاه تو دلگیر می شود
با یک کلام تلخ
زمینگیر می شود!
با واژه های سخت تو زنجیر می شود...
تحقیر می شود....


....
....
آخر...
دل است دل!
سپر هر بلا که نیست!
شهزاده ی شجاع همه قصه ها که نیست!
بیچاره زرد کوه و سهند و دنا که نیست!


دل


سنگ، پا که نیست!!!
...
یک مشت آب و خاک و کمی رنگ قرمز است!
چشم انتظار آمدن روز "هرگز" است...
عشقش مبارزه ست!!!
...
...
...
من؟؟؟
من هنوز کوه بلندم!
ندیده ای؟
اصلا مگر به سرخوشی من شنیده ای؟
من...
نخل راست قامت ِمغرور ِسرکشم...
با وسعت فراخِ بیابانِ خود خوشم...


من...
بی نیاز از آب و غذا و نوازشم...
بیگانه با نوای غم انگیزِ "خواهش"ام!
بی اعتنا به ابرِ پر از فخرِ بارشم!
منت نمی کشم!!!


...
من...
صبرِ مطلقم
وسکوتِ مداومم...
با این که خسته ی کلماتِ مزاحمم!
نه بی تفاوتم...
نه تلخ و ظالمم...
آرامشی نهفته میانِ تلاطم ام...
با این همه....
میانِ هیاهوی دل...
...
...
گمم....