...ياشيل

آنکه باران زده ی چشم تو ماندست منم
هستی اش بر سر بازار تو خواندست منم


آنکه روی غزلش شب همه شب تا دل صبح
خط خط قافیه اش اشک چکاند ست منم

آنکه بر روی گل یاس نوشته ست زشوق
دوستت دارم و سوی تو فشاندست منم

آنکه صد نامه ی بی نام ونشان دارد و باز
بی نشانست و به مقصد نرساندست منم

آنکه صد کفتر دل بهر پیامی به امید
در هوای سر کوی تو پراندست منم

آنکه دلبسته براه تو شد و از سر شوق
بر سر عهد نخستین تو ماندست منم

آنکه صد قافله دل خسته به سودای نگار
در قفای گل « یاشیل » دواندست منم

تا کند جلوه ی تو سینه ی«خالو»روشن
آنکه از شام غمش هیچ نماندست منم