آهسته قدم برمیدارم زیر آسمانی که ستاره هم دارد,تاریکی هم.برای شنیدن موسیقی قدمهایم را کند کرده ام تا دیرتر به مقصد برسم.باد میزند و موهایم را بر صورتم شلاق میکند. از کنارم میگذرند همه دنیا.حتا اگر همه حواسم بجایی در دورها پرتاب شده باشد ,باز هم میبینم که کسی مرا نمیبیند و با خود میگویم دیده شدن بین هفت ملیارد رهگذر سخت است. خیابان ساکت میشود.برای لحظه ای موزیک خالص میشنوم و عجیب لذت میبرم. از کنار دکانها میگذرم و بوی لیمو نگاهم را به شانه چپم منحرف میکند.می ایستم و آرام میگیرم: من زنده ام و تمام حسرتها پاک میشود... لیمو...