دنبالر یک میکروبلاگ چند رسانهای است که کاربران آن میتوانند یک ارسال با طول 1000 کاراکتر بهمراه تصویر، ویدئو، لینک و فایل داشته و با دنبال کردن کاربرانِ شبکه، افکار و نظرات خود را با سایرین به اشتراک بگذارند. گروهها، کارمندان، همکاران و انجمنها با ایجاد یک گروه عمومی یا خصوصی قادر به ارتباط با یکدیگر و اطلاع رسانی بوده و به کمک تکنولوژی RSS میتوانند تازه ترینهای شبکه را پیگیری نمایند. دنبالر توسط هر وسیلهی متصل به اینترنت از جمله تلفن همراه دنبالپذیر بوده و امکان ارسال پست توسط پیامک (SMS) را دارا میباشد!
"برای یوونتوس... شماره 17 گل می زند... دیویییید...ترزگـــــــــــــه" این شعار 171 بار به زبان های مختلف در این 10 سال در ورزشگاه ها شنیده شد. چون این تعداد گلی است که ترزگل برای یوونتوس زده است، یک آمار غول آسا در 320 بازی با پیراهن یوونتوس. این به اندازه کافی نشان می دهد که چگونه نشان ترزگه در اعماق تاریخ یوونتوس حک خواهد شد، اما بی رحمانه است که همه ی احساس ها و شادی های که او برای ما آورد را در همین آمار خلاصه کنیم. سلطان دیوید، کبرا، ترزگل، این ها نام هایی است که هواداران یووه روی او گذاشتند، "وقتی ترزگه بازی کند، گل می زند" و این نیز سرود تماشاگران در ورزشگاه برای او بوده است. اگر بخواهیم بازی او را خیلی ساده خلاصه کنیم، می شود در یک جمله گفت : توپ را به او بدهید، او به شما گل می دهد، با سر، با پای راست، چپ، آکروباتیک، ناگهانی... لیست بلند بالایی از گل هایی که او به شکل های مختلف برای یووه زده است باعث شده که ترزگه به تنهایی بهترین مهاجم خارجی تاریخ این باشگاه باشد.
13 سال و 10 ماه و 13 روز و 22 ساعت و 44 دقيقه قبلبعد ازینکه جام جهانی 98 را با فرانسه برد، در تابستان 2000 بعد ازینکه گل پیروزی بخش فینال اروپا را مقابل ایتالیا زد، به یوونتوس پیوست و زمانی کمی برای هواداران ایتالیایی یووه طول کشید تا او را ببخشند، در اولین فصل خود با وجود اینکه بیشتر بازی ها را از روی نیمکت شروع کرد توانست 15 گل بزند، که این باعث شد به او اعتماد شود و او هم در فصل آینده با 24 گل زده و آقای گل سری آ شدن، جواب این اعتماد را بدهد. تاج کاپوکنیرو رو در آخرین بازی با گلی که مقابل اینتر زد بدست آورد، قهرمانی سری آ که اولین قهرمانی از 4 قهرمانی او بود. که با 2 سوپر کاپ ایتالیا و یک قهرمانی سری بی نیز اضافه شد. بله، قهرمانی سری بی، چون ترزگه در سال 2006 با یوونتوس به سری بی رفت تا با گل هایش کمک کند تا یوونتوس به جایگاهی که حقش است بازگردد. درست جایی که همه فکر می کردن رابطه ی یووه و ترزگه تمام خواهد شد و او از یووه خواهد رفت. ولی او 3 سال دیگر هم در یووه ماند، و سال بعدش توانست نفر دوم آقای گلی ایتالیا شود، تنها با یک گل کمتر از دلپیرو.
بعد از آن مصدومیت های پیاپی فرصت بازی دائمی را از او گرفت، ولی نه فرصت گل زنی را ! میانگین گل زنی او هرگز پایین نیامد. درست است که دیوید پاسپورت فرانسوی دارد، ولی او همیشه به یک زبان بین المللی حرف
ولی او همیشه به یک زبان بین المللی حرف زده است: زبان گل ها ! می توانید آن را در لبخندی که بعد از گل زدن روی چهره اش می نشیند ببینید، یا توی نگاهش که در تماشاگرها به دنبال ماما بیتریز می گردد که کاغذ رنگی به هوا پخش می کند.
13 سال و 10 ماه و 13 روز و 22 ساعت و 43 دقيقه قبلحالا دیگر مادر بیترز را باید در ورزشگاه های دیگری جست، اما ترزگه تا ابد در یوونتوس خواهد بود. چون او از عالی ترین بازیکنانی است که در تاریخ این باشگاه بوده اند، یوونتوس همیشه بخشی از تاریخ تو خواهد بود ترزگه، و تو، همین حالا هم جزو اساطیر یوونتوس هستی.
با تشکر از نوشته های رضا (327).