دلنوشته ی خودم ( توی دیدگاه ها.... )

آرام آرام چـــشمانــــم را بســــتم

تا شــاید خوابــــت را ببــــینم

اما نه...

تو رفـــتی ...

تو رفــــتی و گـــفـــتی که دیـــگر بر نمــــیگردی

حــــتی در خــــواب...

چشــــمانــــم را باز کردم

اتــــاق تـــاریکم مانـــند خوابی بود که در آن فقــط تنهایــــی را میـــدیدم

فقط تنـــــــــــــهایی...

سرم را از پنـــــجره بیـــــــرون بردم

بــــاران مــی بارد اما صــــدایی نــــدارد

آســــمان هـــم ماننـــد من بـــــــی صدا می گریـــــست

و میگریــــــست ...

بر گشتم و دراز کشیـــــدم و فقط تو را تصــور کردم

اما...

اما حتـــــی در خیال هم مرا تـــنها گذاشتـــی...

ترس عجـیـــبی وجــــودم را فرا گرفتــــه

ترس از اینــــکه حتی نـــذاری عاشــــقت بـــمانــــم

دلــــم تاب ایــــن تنـــهایی را ندارد

هیـــچ صدایـــی را نمـــی شنـــوم

به جز...

به جز صدای تپـــش نا منـــظم و آهســـته ی قلـــبم



نفســـــم به سختـــی خارج می شــــود

اینگار...

ایــــنگار یـــه بغـــض نشـــکسته راه گلومو بـــسته

نمیــــدانم...

نمیدانم تعــــداد نفـــس هایـــم تا لحظه ی مرگـــم را بشــــمارم

یــــا...

یا تعــــداد ثانــــیه هــای بــــی تــو بودن را

نــــا امیـــدی وجودم را آلوده کـــرده

روزهایـــم از شبـــهایـــم تاریکـــــتر شــــده

آرزویی دارم...

آری ، در ایــــن زندگـــیه نـــداشته ام حـــقِ آرزو کـــردن دارم

خــــدایــــا آرزویــــم نبــــودن اســـت

نبــــــودن...