چگونگی شهادت حضرت علی اصغر علیه السلام

امام حسین علیه السلام در روز عاشورا می آید بر در خیمه می ایستد خطاب می کند به خواهر بزرگوارش: «یا اُختاه! ایتینی بِوَلَدِیَ الرَضیع حَتی اُوَدِعَهُ؛ طفل شیرخوار مرا بیاور برای اینکه می خواهم با او هم وداع و خداحافظی بکنم» (لهوف با ترجمه ص 117). با این که مادر این طفل در آنجا حیات دارد، ولی اباعبدالله میخواهد ثابت بکند که قافله سالار بعد از من زینب است، لذا به خواهرش خطاب میکند. زینب (س) میرود طفل شیرخوار اباعبدالله را می آورد. حسین علیه السلام به چهره این طفل نگاهی می کند. چند روز است که مادرش (سیراب نبوده است) و زن، طبق معمول وقتی یک ناراحتی پیدا بکند دیگر پستانش شیر نمیدهد چه رسد به اینکه چند شبانه روز هم سیراب نبوده است. خود به خود در این طفل أبا عبدالله (ع) آثار گرسنگی و تشنگی پیداست حسین (ع) که کانون محبت است این طفل را میگیرد برای اینکه ببوسد.

دشمن به یکی از افراد لشگر خودش فرمان میدهد که ببین چه هدف خوبی پیدا کردی، اگر بتوانی مهارت به خرج بدهی نشانه کنی. میگوید چه را نشانه کنم؟ میگوید کودک را. طفل همانطور که در دست ابا عبدالله است، یک وقت میبیند مثل مرغ سر بریده دارد دست و پا می کند. ولی حسین (ع) آن کوه وقار، کاری که میکند مشتهایش را پر از خون میکند و می پاشد به طرف آسمان: «هَونٌ عَلَیَ اَنَهُ بِعَینِ الله» در راه رضای حق است و چشم حق دارد می بیند، دیگر بر حسین ناگوار نیست.