حسین ...خون سرخ ِجنگ جنگ تا آدمیتی بازهم....

ما ایرانی ها معنای آزادی را بیشتر و بهتر از همه میدانیم ...لیک سنگین پای در زنجیر میکنیم ..

به یاد نمی اورم کجا بود ...کدام مرحله از زندگی ام بود که اموختم ..هرگز خم به زانویم به خاک ِخواهش های ارامشم ,چشم پوش ِنادرستی هایش نباشم...

نمیدانم ..اما تا بوده ام با همین باور بوده ام ..... نمیدانم کدام روزگارم به من اموخت ..پا پس نکشم به وقت برخاستن ....یا نمیدانم کدام تقدیر ....تقدیر بهترم را مرگ بهتر ..منع ذلت تذکارم کرد ...

اما میدانم همه را ..همه را ..هر بار ...هر وقت خوانندن این قصه ...قصه ی پرچم فرازی حسینی به بلندای همین نام آزادی ..خوانده ام ....خوانندنی به عینِِِِ ِ دیدن ...

راستش را بخواهید ...ذات و باوری به دیرپایی یا اقتضای وجود نیست ...قصه همین است ...همه را روزهایی از هر سال زندگیم شنیده ام ....ماه هایی که خون حرام ,لیک سرکش ترینِ ِاین حرام خونِ آزادی بود..خونِ حسین..

همه این قصه شنیده اند .همه...اما از کدام حرف به کدام عمل ؟...من ...که خود نیز حامل تنها شعارهای این حسینم ..هم از این من ..تا همه ی شما من های دیگر ...همه مان ...هیچ کدام آزادی نمیخاهیم ...آزادی میدانیم..اما نمیفهمیم ..اسارت گویا طعم شیرین تری به ذائقه زیستنمان اورده است ...چه که دغدغه برخاستنی نفی ارامی آنی مان نمیشود........

یا حسین ...خون سرخ ِجنگ جنگ تا آدمیتی بازهم.........................چند روز پیش برای بی معرفتی های خودم نوشتم ...
ن.محمدی.