خدایا خدای من فارغ از تمام بد بودن هایم گناهانم نبودن هایم ندیدن هایم می آیم هیچ نمی گویم ساکت ساکت حرفی ندارم! بهانه ای ندارم!!

دروغ هم که نمی توانم بگویم!

پس سکوت بهترین گزینه است!!!

آرام آرام نزدیکت می شوم

بعد یک دفعه خودم را در آغوشت میاندازم!!!

کمی گریه و بعد آرام می شوم

و تو

تو

تو

تو که همیشه هستی

همیشه

همیشه

آرام و بزرگ

مانند دریا

مانند باران

مانند نسیم

اصلا

تو آغاز تمام زیبایی هایی

و

من آغاز تمام تاریکی ها

تو را با من چه کار است؟!

چه می بینی که عاشقانه دوستم داری؟

مرا چگونه می بینی که هر شب باران را به مهمانی تنهاییم می فرستی

مرا چقدر دوست داری

که همیشه آغوشت برایم باز است؟

خدایا

...

همان سکوت بهتر است...

میخوانمت به زبانی که گنگش کرده گناهش، ای آقای من.....