نوشته هایم همیشه تلخ بود نه اینکه شادی مهمان دلم نباشد ، نه عادت کرده بودم اشک هایم روی خط خطی های کاغذ بنشیند ... داغ که می خورد دلم پا می داد به قلم از تمام آه ها ، کلمه می آفرید با چشم های بسته ریتم می دادشان نوشته هایم همه درد بود زخم بود اشک بود دو سال گذشت دو سال از نوشتن های مجازی گذشت دو سال که دنیا عوض شد شاید هم عوضی شد از من نوشتن نخواه نوشتن های من همیشه ته بغض ها می آید پیاله هایش را اشک های من پر می کند از من نوشتن نخواه این خط خطی ها خودشان می آیند مهمان این دفتر می شوند از من نوشتن نخواه .... /. بای دوستان