سخت ترین ثانیه های دنیا وقتی ست که می آیی خودت خیانت می کنی به دل درگیرش می کنی توی بازی تقصیر کسی نیست ما خودمان دلش را بند میزنیم به نگاهی ، لبخندی دهانت از ته خیار هم تلخ تر می شود وقتی نگاه ، هرزه می شود دوست ، دزد می شود همه مهربانیت را روی دوش می اندازد سوغات خانه دیگری می کندش تقصیر کسی نیست ما آدمک ها خودمان عادت کردیم پاهایمان ، توی جاده ای قدم بر دارد که می صرفد من دست هایم تازگی کم می آورد توی درد دل کردن دست گناهی ندارد دل حرف هایش سنگین شده دیگر توی ریتم نمی نشیند دل من داغ خورده آدمک هایی ست که مرد نشده ، شمشیر نامردی بستند دل من داغ خورده حرف آدمک هایی ست که چهره هاشان آشناست ولی حرف هاشان ، دل هاشان غریبه که نه ، دشمن است من دلم برای مهربانی تنگ شده خسته شدم از تلفن هایی که وقتی می صرفد ، زنگ می خورد از آدمک هایی که وقتی می صرفد ، مهمان دلت می شوند از چشم هایی که وقتی می صرفد ، نگاهت می کنند من دلم برای یک دست رو بازی کردن تنگ شده ، غریبه