نمی دونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو نمی دونم چرا قسمت میکنم روزای خوب زندگیمو چرا تو اول قصه همه دوستم میدارن وسط قصه میشه سربه سر من میزارن تا میخواد قصه تموم شه همه تنهام میزارن میتونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم میتونم مثل همه یه عشق بادی بسازم تا به یک نیشه زبون بترکه و خراب بشه تا بیاد جمعش کنن حباب دل سراب بشه میتونم بازی کنم با عشق و احساس کسی میتونم درست کنم ترس دل و دلواپسی میتونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم میتونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم ولی با این حرفا باز منم مثل اونام یه دروغگو میشمو همیشه ورد زبونام یه نفر پیدا بشه به من چیکار کنم؟؟ با چه تیری اونیکه دوسش دارم شکار کنم؟؟ من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره؟؟ توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره؟؟ وجود داره؟؟؟ وجود داره؟؟؟