@گـلـپــری خانم این چند بیت برا شما

در مهربانی ِنگاهت

ذوب می شود یخ احساسم
باتومی توان آسوددر انتهای راهی که به بن بست رسیده است
و بالا رفت
از دیوار روزمرگی ها ونترسیداز آنچه پشت دیواراست !

دوراز این هیاهو
دلم کویر می خواهد وتنهایی و سکوت
وآغوش ِ سرد ِ شبی که آتشم را فرونشاند.
نه دیوار،نه در،
نه دستی که بیرونم کشد از دنیایم،
نه پایی که در نوردد مرزهایم،
نه قلبی که بشکندسکوتم،
نه ذهنی که سنگینم کند از حرف،
نه روحی که آویزانم شود.
من باشم وتنهایی ِ ژرفی که نور ستارگان روشن می کند
و آرامشی که قبل از هیچ طوفانی نیست!

آنقدر زمین خورده ام
که بدانم برای برخاستن
نه دستی از برون که
همتی از درون لازم است
حالا اما...
نمی خواهم برخیزم در سیاهی این شب بی ماه
می خواهم اندکی بیاسایم
فردا
فردا
برمی خیزم
وقتی که فهمیده باشم چرازمین خورده ام...

مـرسی مـهـدی

قابل شمارو نداشت.

امیدوارم که تکراری نبوده باشن